In België geldt sinds 1984 de zogenaamde ‘onderhoudsplicht’. Het gaat om een toendertijd ingevoerde besparingsmaatregel, die kinderen verplicht om aan het OCMW kosten terug te betalen gedaan voor de verzorging van een bejaarde ouder.

Het is één van de vele maatregelen die de politieke klasse heeft genomen ten koste van het gezins- en familieleven. Het gaat hier immers duidelijk om een wet die enkel bejaarden treft met kinderen. Voor bejaarden zonder kinderen betaalt het OCMW zonder morren. De bejaarden die zich verlaagd hebben tot het krijgen van kinderen, moeten niet op dezelfde gulheid rekenen: de voor hen aangegane kosten moeten worden teruggevorderd.

Begin februari kreeg een negentigjarige bewoonster van een rusthuis in Sint-Niklaas bezoek van de deurwaarder, omdat ze een belastingsschuld van 1.500 Euro niet kon betalen (De Standaard , 08 02 03). Het mensje had die schuld ‘opgelopen’, omdat de fiscus het van haar kinderen afgetroggelde onderhoudsgeld op zijn beurt nog eens als ‘inkomsten’ voor de bejaarde beschouwt (wat niet geldt voor de uitgaven die het OCMW doet voor een kinderloze bejaarde). Het cynisme van de politieke klasse kent geen grenzen.

Een enquête door het CBGS (Centrum voor Bevolkings- en Gezinsstudies) onthulde dan weer, dat 74% van de zelfstandig wonende ouderen tussen 55 en 90 jaar tegen de ‘onderhoudsplicht’ is gekant. Slechts 14% vindt het een goede maatregel (De Standaard, 15 02 03, p.5). De onderhoudsplicht is niet enkel cynisch, ze is ook een schoolvoorbeeld van anti-Democratie.